TAM da hukuk devletine uygun olmayan bir durum yaşanıyor: Türkiye, Alman insan hakları aktivisti Peter Steudtner'i şimdilik tahliye ediyor. Ama görünüşe göre her şeyden önce bilhassa Almanya eski başbakanı Gerhard Schröder'in başarılı bir aracılık yürüttüğü için bu durum ortaya çıkıyor.
Yani bir arkadaşı devreye girip Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı bir tutuklunun serbest bırakılmasının uygun olacağına ikna edebildiği takdirde bu gerçekleşiyor. Sevinç gözyaşları meşrudur. Zira erk sahibinin cezaevindeki diğer birçok tutuklu gibi bir rehine olarak tuttuğu bir insan serbest kalmıştır. Türkiye'deki hukuk devleti yönünde ilerlemeler açısındansa, sevinç duymak uygun olmaz. Zira bu tarz bir ilerleme görünmüyor.
Yine de Ankara hukuk yollarını bütünüyle terk etmemeye gayret ediyor. Şu anda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nden görüşünü bildirmek için ek süre talebinde bulundu. Orada konu, iddianame olmadan aylardır cezaevinde olan Alman-Türk gazeteci Deniz Yücel'in kaderiyle ilgili. Türkiye şimdiye kadar Avrupa Konseyi'nden de ayrılmadı. Peki Yücel ve diğer tutukluların akıbeti ne olacak? Steudtner'in serbest kalmasının bedeli ne? Bir aracılık, Erdoğan ile bir anlaşmanın anlamı, bir karşılığın da ufukta görünür hale gelmesidir.
Eğer sadece güzel konuşma sözkonusu olmuş ve Türkiye Steudtner'in özgürlüğünü cömert bir insani jest olarak görmüş olsa bile bir insanın özgürlüğüne Avrupa'daki bağımsız mahkemelerin hukuk ve yasaya uygun bir biçimde karar vermesi gerekir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne -halihazırda hayali olarak görünen- üyeliğinden bağımsız olarak Ankara, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne ve uluslararası hukukun temel yükümlülüklerine bağlıdır. Bu konuda ısrarcı olmak Türkiye'nin içişlerine karışmak olmaz. Zira bunlar herkesi ilgilendirir.
